«فلسفه تنهایی»
.
قسمت هایی از کتاب :
.
.
تنهایی شما را آشکارا از دیگران جدا می کند،
حتی می شود گفت شما را از خودتان هم جدا می کند، از وجوه اساسی شخصیت تان که فقط به واسطه ی روابط با بقیه شکل می گیرد و رشد می کند.
.
.
.
تنهایی به معنای عدم وجود جمع و گروه نیست بلکه بیشتر مبیّن این است که ایده آلی که از جمع و گروه در ذهن داریم محقق نشده است.
.
.
.
اما آدم با آدم فرق می کند.
بدون دیگران بودن فی نفسه نه خوب است نه بد. همه چیز بستگی دارد به اینکه تنهاییِ شما چگونه است.
تنها بودن، یکه و تنها بودن، آنجا که فقط خودم هستم، موقعیتی است که در آن برخی از بهترین و بدترین لحظات زندگی مان را تجربه می کنیم.
امیل چوران وجه مثبت تنهایی را توصیف می کند آنجا که می نویسد : « در این لحظه کسی کنارم نیست، دیگر چه می خواهم؟ خوشبختی از این بالاتر وجود ندارد. »
.
.
.
در زندگی بشر هیچ ضمانتی در کار نیست که نیاز به رابطه با دیگران برآورده شود.
تنهایی ممکن است وسط زندگی روزمره یا در بحران های جدی زندگی یقه ی آدم را بگیرد. ما همه حس تنهایی را می شناسیم، ولی همه مان آن را یک جور تجربه نمی کنیم.
.
.
.
زبان انگلیسی بین واژه های «تنهایی» و « خلوت و انزوا» فرق می گذارد.
منظور از تنهایی اغلب اوقات حالتِ حسیِ ناخوشایندی ست، اما خلوت، حالتِ حسیِ دلپذیری ست.
.
.
.
در واقع شاید بزرگترین مشکلی که امروزه با آن مواجهیم رشد و فراگیر شدن تنهایی نیست، بلکه این است که «خلوت»، امری نادر و کمیاب گشته است.
.
.
.
همه ی آدم ها در تجربه شان از جهان تنهایند.
در یک کنسرت بزرگ، گرچه در میان هزاران نفرید، باز هم با موسیقی تنهایید، چون آنچه اهمیت دارد تجربه ی شما از موسیقی است.
.
.
.
پژوهشگری با مرور حدود چهارصد مقاله راجع به تجربه ی تنهایی، به این نتیجه رسید که هیچ ارتباط و تناظری میان میزان انزوای فیزیکی و شدت احساس تنهایی وجود ندارد. پس، تعداد واقعی آدم هایی که دور و بر یک فرد هستند هیچ دخلی به حس تنهایی او ندارد.
.
.
.
معنای زندگی ما را تا حد زیادی ارتباط مان با تعداد اندکی از اطرافیان شکل می دهد. در حقیقت اگر کسی از عزیزان و نزدیکان مان را از دست بدهیم، بخش بزرگی از معنای زندگی مان نابود می شود. بیشتر معنای زندگیمان عملا منوط به رابطه با همان چند نفر آدم عزیز و نزدیک است و متاسفانه این واقعیت وقتی عیان می شود که آنها را دیگر از دست داده ایم.